دوازده ربيع الاول آغاز بهار انسايت طلوع مجدد نور هدايت در آسمان بشريت طلوعى اثر بخش در هر دو عالم كه پايان و غروب ندارد سالروز تولد حضرت ختمى مرتبت محمد مصطفى (ص) كسي كه با آمدنش پس ازمدت مديدى از وقفه در نزول وحى الهى و نيامدن انبياء چشم جهانيان را با آمدنش روشن گردانيد. پيغمبرى كه به حق رحمة للعالمين بود چرا كه سعادت دين و دنيا و آخرت را براى بشريت به ارمغان آورد و با آمدنش جامعه بشرى را كه غرق در تاريكى جهل و ظلمت و منكرات و تباهى بود دوباره به صراط مستقيم و نورهدايت نمود،به تعبير خودشان: قد تركتكم على المحجة البيضاء ليلها كنهارها لا يزيغ عنها بعدى الا هالك الى آخر حديث....
حبيب رحمن، خاتم انبياء، سرور ملائك، پيغمبرى كه دوست و دشمن به نبوغ و بزرگوارى و فضيلت اين نبى رحمت معترفند نمونه كامل خليفه ی الهى وشاگردانش را نيز چنين تربيت نمود معلمى كه از اعراب جاهلى ابرمردانى جون ابوبكر صديق،عمر فاروق،عثمان بن عفان،على مرتضى،طلحه و زبير،عبدالرحمن بن عوف،سعد بن ابى وقاص،سعيد و ابو عبيده جراح و ديگر اصحاب را به جامعه بشرى تقديم نمود كه هر كدامشان به تعبير فردوسى چون ستاره ايي در تاريخ بشريت مى درخشند، معلم و مرشد شيرمردانى كه در ميدان نبرد هيچ قدرتى توان مقابله با آنان را نداشت و در ميان اهل و ياران بسيار رئوف و مهربان، هنگام دعا و مناجات بسيار گريان و تسليم، آنچنان درمقابل عظمت و جبروت خداوندى محو و فنا مي گشتند كه فارغ از خود و هر دو جهان گشته و در ملكوت اعلى با قدسيان غرق در جولانگه عشق و عشق بازى بودند و چه زيبا خداوند اين بندگان خاص خودش را در سوره فتح آيه 29 توصيف نموده است:
مُّحَمَّدٌ رَّسُولُ اللَّهِ وَالَّذِينَ مَعَهُ أَشِدَّاء عَلَى الْكُفَّارِ رُحَمَاء بَيْنَهُمْ تَرَاهُمْ رُكَّعاً سُجَّداً يَبْتَغُونَ فَضْلاً مِّنَ اللَّهِ وَرِضْوَاناً سِيمَاهُمْ فِي وُجُوهِهِم مِّنْ أَثَرِ السُّجُودِ ذَلِكَ مَثَلُهُمْ فِي التَّوْرَاةِ وَمَثَلُهُمْ فِي الْإِنجِيلِ كَزَرْعٍ أَخْرَجَ شَطْأَهُ فَآزَرَهُ فَاسْتَغْلَظَ فَاسْتَوَى عَلَى سُوقِهِ يُعْجِبُ الزُّرَّاعَ لِيَغِيظَ بِهِمُ الْكُفَّارَ وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ مِنْهُم مَّغْفِرَةً وَأَجْراً عَظِيماً.
پيغمبرى كه به تعبير قرآن منتهاى حسن خلق بودند (وَإِنَّكَ لَعَلَى خُلُقٍ عَظِيمٍ.) داراى مقام محمود و شفاعت عظما،دارنده هزاران هزار مدال و افتخارات متعدد از حضرت حق بارى تعالى كه لا تعدّ و لا تحصى.
سخن را كوتاه كنم چرا كه بنده با اين بضاعت كم چگونه توصيف اين اقيانوس عظيم و بى پايان نمايم ولى بقول مولانا:
آب دريا را اگر نتوان كشيد پس بقدر تشنگى بايد چشيد
در پايان به همين مناسبت ابياتى چند از بنده حقير در مدح حضرت رسول تقديم مى نمايم. اميدوارم كه مورد قبول درگاه احديت و حسن نظر برادران قرار گيرد.
محمد دين و ايمانم تويى تو محمد نور رحمانم تويى تو
ربيع اول ربيع گشت با وجودت نبوت با رسالت تار و پودت
محمد رحمة للعالمينی شفيع در روز محشر مسلمينى
محمد منتهاى حق اليقينی رئيس انبياء و مرسلينى
محمد شاه مردان خداوند زمين و آسمان مدحش نمايند
محمد از ملائكها جلو راند سلام بر رب خويش از جان و دل راند
محمد وصف تو گويد خداوند حسودان چشمشان كورند كورند
محمد نور عين هر مسلمان كنار عرش كرسی نزد رحمان
محمد خلق و خويت هست قرآن محمد بوى تو ورد است و ريحان
محمد عشق تو عشق است به رحمان شب معراج به حق گشتى مهمان
محمد در طواف بيت معمور دلم از دوريت مغموم و مهجور
محمد خلق و خويت بى نظير است محمد وجه تو ماه منير است
محمد در نبرد با كفر و باطل زخشمت جملگى وامانده در گل
محمد جنة المأوى بديدى به قاب قوسين أو أدنى رسيدى
به سدرالمنتهى رفتى محمد به پيش باراله رفتى محمد
تو بودى ختم كار انبياء را امين سر اسرار خدا را
تمام انبياء برتو ببالند چنين فخرى بحق بايد ببالند
فدايت جان قاضى يا محمد شدم خشنود و راضى يا محمد
وآخر دعوانا ان الحمدالله رب العالمين
نویسنده: احمد عبدالله قاضی زروانی ( احمد سعیدی )
--------------------------------------------------------------------------------------------
مدیر وبلاگ:
بنده نیز این روز فرخنده را به تمامی مسلمانان جهان بخصوص همشهریان عزیز در هر کجای این کره خاکی که باشند تبریک و تهنیت عرض میکنم